geceye bir itiraf bırakayım. özellikle 2016lı yıllarda çekilen günlük dizileri izlemeye bayılıyorum. guilty pleasure mi dersiniz ne dersiniz bilemem. ama o dizilerin rezalet ötesi oluşları, kalitesizlikleri zihnimi boşaltmama epey yardımcı oluyor.
ibrahim tatlıses dinliyorum bazen son ses. hatta kafayı da onun gibi sallıyorum ara sıra. içimde urfalı bir türkücünün yatıyor olduğu gerçeği üzücü.
ne kadar imkansız olsa da ve sanırım 100 yaşıma da gelsem tek bir şeyi kafasında bitirmiş kadın kombinini kuramıcam o kadar ki bitmeyecek bir şey, bir his.