kendi adıma konuşmam gerekirse, gözlerime göre, en mutsuz nesil 2000 sonrası doğanlar. pandemiye denk geldiler ekonomik daralmaya çarptılar kur farkına tosladılar. cidden zor bir durum onlar için. entry mi şu replikle bitireyim:

"bizler tarihin ortanca çocuklarıyız. bir amacımız ya da yerimiz yok. ne büyük savaş yaşadık ne de büyük buhranı. bizim en büyük buhranımız hayatlarımız. televizyonla büyürken milyoner film yıldızı ya da rock star olacağımızı sandık. ama olmayacağız. bunu yavaş yavaş öğreniyoruz ve çokça kızgınız."

fight club
mutsuzluk meselesinde sosyal medyanın da etkisi var bana kalırsa. çocuklar diğer ülkelerdeki yaşıtlarının hallerini çok net, 4K kaliteyle görüyor ve izliyorlar. havuzlu okullarda okuyanlar, çalıştıktan kısa süre sonra araba alanlar elbette alamayan nesli mutsuz eder.
üzülerek söylüyorum ki önceki kuşağın imkanlarının hiçbiri bu yeni kuşakta yok. ben zamanında bir eğitim programı sayesinde 6 ay kadar ingiltere'ye gitmiştim. oradaki hayatı gördüğümde bile bizim gençler yaşamıyor dedim. şimdikiler kıyas bile kabul etmez.
ben bu mutsuz dediğiniz nesille alakalı farklı düşünüyorum açıkçası. belki pandemi effect bilmiyorum ama dijitale bağımlı hale geldiler. hani sanki imkan verilse yurt dışına çıksalar yine de telefondan kafalarını kaldırmazlar.
1960'dan öncesini kestiremediğim için yorum yapmak haksızlık olur diye düşünüyorum